Czesław Niemen in memoriam

16 lutego 1939 r. w Wasiliszkach Starych (wsi opodal Lidy i Nowogródka) urodził się Czesław Juliusz Niemen-Wydrzycki. Czesław już od dziecka był uzdolniony muzycznie, śpiewał w chórze kościelnym, w latach 1953-1954 uczęszczał do podstawowej szkoły muzycznej w Grodnie, grał na fortepianie i innych instrumentach.

   Jak wspominał jego ojciec, Antoni, o czym twierdzą sąsiedzi pamiętający jeszcze jego rodzinę, Czesław miał przysłowiowe złote ręce. Umiał samemu nastroić fortepian, organy, potrafił naprawić rower, maszynę do pisania a nawet zepsuty zegarek. Ojciec Czesława Antoni był organistą i śpiewał w kościele w Wasiliszkach. To ojciec Antoni, żołnierz Armii Krajowej, zaszczepił w młodym Czesławie zainteresowanie muzyką, które starała się w nim pielęgnować także jego mama, Anna z Markiewiczów, także śpiewająca w chórze kościelnym w Wasiliszkach. Jako, że rodzina miała polskie pochodzenie a Czesław zagrożony był poborem do Armii Czerwonej, krótko po swoim młodym ożenku z Maria Klauzunik pielęgniarką z Wasiliszek mając zaledwie 19 lat z powodu prześladowań ludności Polskiej na Kresach wyjechał z Białorusi najpierw do Świebodzina a następnie do Białogardu i Kołobrzegu. Ostatnim etapem wspólnego życia z Marią było zamieszkanie Wydrzyckich w Sopocie. W 1958 roku Czesław rozpoczął naukę w średniej szkole muzycznej w Gdańsku. Czesław i Maria zostali rodzicami w wieku 21 lat wtedy też przyszła na świat ich córeczka Maria nazywana Misią (rodzice Misi rozwiedli się w 1971 roku).

Pierwsze oficjalne konkursowe przetarcie estradowe miało miejsce w 1962 r., kiedy to Czesław wziął udział w Festiwalu Młodych Talentów w Szczecinie. Do 1967 r. Niemen był członkiem zespołu Niebiesko-Czarni, później kierował własnymi zespołami: Akwarele, Niemen-Enigmatic oraz Grupa Niemen. Artysta występował również jako solista, multiinstrumentalista, grał bowiem niemal na wszystkich możliwych instrumentach. Jego największymi przebojami były: „Dziwny jest ten świat”, „Czy mnie jeszcze pamiętasz”, „Pod papugami” i „Sen o Warszawie”

W roku 1973 roku Czesław poznaje on o 14 lat młodszą modelkę, malarkę i aktorkę – Małgorzatę Krzewińską która jako pierwsza kobieta z Polski pojawiła się na okładce pisma Vogue. Niemen wielokrotnie wspominał, że Małgorzata była jego muzą i prawdziwą miłością jego życia z którą spędził ponad 30 lat. Małgorzata poukładana i niezwykle pragmatyczna znakomicie wpisała się w życie ekstrawaganckiego artysty – dając mu prawdziwy dom, kochającą żonę i kochane dzieci. W 1976 roku przyszła na świat ich pierwsza córka Natalia, a później Eleonora. Zarówno bardziej znana Natalia ale również i Eleonora Niemen odziedziczyły po Ojcu zdolności muzyczne i też są piosenkarkami. Natalia śpiewa repertuar ojca ale osadzona jest również w piosenkarstwie chrześcijańskim a występując z takimi zespołami jak Trzecia Godzina Dnia czy New Life M, zaistniała szeroko na krajowej scenie chrześcijańskiej.

Przełomowym momentem w karierze Niemena był występ z zespołem Akwarele na V festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Występ zespołu i jego lidera zastał zauważony za piosenkę „Dziwny jest ten świat” za którą został uhonorowany nagrodą specjalną Przewodniczącego Komitetu do spraw Radia i Telewizji. Czesław Niemen nie tylko grał ale też komponował muzykę zwłaszcza rockową i jazzową, był prekursorem big-beatu w Polsce. Tworzył także muzykę teatralną i filmową, między innymi do filmu „Wesele” reżyserowanego przez Andrzeja Wajdę. W swoich utworach Czesław Niemen wykorzystywał teksty Cypriana Norwida, Adama Asnyka i Kazimierza Przerwy-Tetmajera. Oprócz muzyki artysyta tworzył też prace plastyczne. Rysował od wczesnych lat dziecięcych, w wieku późniejszym interesował się grafiką komputerowa. W 2001 r. większą część swoich prac przeznaczył na licytację. Dochód z licytacji został przeznaczony dla Polskiej Akcji Humanitarnej na zakup sprzętu edukacyjnego dla dzieci w polskich szkołach na Litwie.

Ostatnie latach swojego życia artysta poświecił na tworzeniu muzyki we własnym studiu muzycznym. W swoich bardzo nowoczesnych i ponadczasowych kompozycjach chętnie wykorzystywał instrumenty elektroniczne i syntezatory. Na muzykę ówczesnego młodego pokolenia Niemen patrzył z dużą rezerwą podsumowując mówiąc: „Dzisiaj wydaje się, że nie trzeba mieć żadnego pojęcia o śpiewaniu, żeby śpiewać. Rynek zachłysnął się czymś, co jest jedną, wielką balangą. Zapanowała pląsomania, w takt fokstrota na cztery. I każda próba odejścia, szczególnie w tekstach, od tematu damsko-męskiego jest nie do przeskoczenia, ponieważ media odmawiają publikacji” mówił wybitny muzyk i kompozytor.

Odszedł król polskiej muzyki” – takimi słowami zareagował na tę wieść o śmierci Niemena dziennikarz muzyczny Krzysztof Szewczyk. „Był wielką osobowością, wielkim filozofem. Nigdy nie podejmował szybkich decyzji, wszystko bardzo dokładnie przemyśliwał. Odszedł prawdziwy pomnik polskiej muzyki” – dodał Szewczyk. I trudno się z tą opinią i wieloma jej podobnymi nie zgodzić, bowiem Czesław Niemen był wybitnym muzykiem i już za życia był zauważany i wielokrotnie wyróżniany. Złotym Krzyżem Zasługi – w jego kolekcji najwyższym odznaczeniem państwowy odznaczony został już1974 r.. Dostał też nagrodę I stopnia Prezesa Rady Ministrów za twórcze osiągnięcia w dziedzinie kompozycji i interpretacji. Od 1964 do 1980 r., był uznawany za najpopularniejszego i najlepszego wokalistę w kraju w ankietach pism muzycznych „Jazz” i „Non Stop”. W 1999 roku został wybrany wykonawcą wszechczasów w plebiscycie „Polityki” a Radiowa Trójka uhonorowała go „Supermateuszem”, nagrodą imienia Mateusza Święcickiego za zasługi dla kultury.

 

Czesław Niemen zmarł 17 stycznia 2004 r na skutek długotrwałej choroby nowotworowej. Artysta pochowany został na Warszawskich Powązkach.

 

Po śmierci artysty wysiłkiem rodziny i sąsiadów z Wasiliczek oraz inicjatywy posła Robert Tyszkiewicz[2]. W czerwcu 2009 roku, w czasie spotkania Polsko-Białoruskiej Komisji Konsultacyjnej ds. Dziedzictwa Kulturalnego, strona polska wyszła z inicjatywą aby muzeum powstało w ramach współpracy polsko-białoruskiej, a polskie Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego objęło nad nim patronat artystyczny[3]. Otwarcie muzeum i odsłonięcie pamiątkowej tablicy na budynku odbyło się 20 lutego 2011 roku[4].

 

Muzeum pełni również funkcje kulturalne (spotkania, koncerty, promocja kultury polskiej).

 

Red.

#straznicepamieci
#Litwa, #Wilno,#Troki, #Soleczniki
#Polska, #Warszawa, #Bydgoszcz
#Białoruś, #Nowogródek, #WasiliszkiStare
#Iwie, #Lida, ##Grodno, #Brześć, #CzesławNiemen

Strona główna

Scroll to top
Używamy plików cookie do personalizowania treści i reklam, udostępniania funkcji mediów społecznościowych i analizowania naszego ruchu. Udostępniamy również informacje o korzystaniu z naszej witryny naszym partnerom w zakresie mediów społecznościowych, reklam i analiz. View more
Akceptuję